Een borst wordt stap voor stap opgebouwd. Wat draagt een vrouw in de tijd daartussen?
Een volledige borstreconstructie met lichaamseigen vetweefsel, AFT of lipofilling, bestaat uit meerdere behandelstappen.
Bij iedere vettransplantatie wordt opnieuw lichaamseigen vetweefsel in de borst aangebracht. Zo ontstaat de nieuwe borst niet tijdens één operatie, maar geleidelijk. De voorbereiding, de operatie en de nazorg worden meerdere keren doorlopen voordat de reconstructie is voltooid.
Dat betekent ook dat de vorm van de borst gedurende het traject blijft veranderen.
In de medische voorlichting ligt de nadruk vanzelfsprekend op de operaties, het ingroeien van het vetweefsel, het herstel en het uiteindelijke resultaat. Maar tussen die behandelstappen gaat het dagelijks leven verder.
Wat draagt een vrouw wanneer zij al weet naar welke borstvorm zij toewerkt, maar nog op de start van haar behandeling wacht? En wat kan passend zijn wanneer haar borst na iedere behandelstap opnieuw van vorm en volume verandert?
Deze praktijkcase laat zien hoe een uitwendige borstprothese op maat tijdelijk kan aansluiten bij die verschillende fasen.
De uitgangssituatie
De draagster uit deze praktijkcase had gekozen voor een volledige borstreconstructie met lichaamseigen vetweefsel.
Zij wist welke borstvorm en welk volume zij uiteindelijk graag wilde bereiken, maar voor de start van haar reconstructietraject kwam zij eerst op een wachtlijst terecht.
Voor deze periode maakten we een volledige uitwendige borstprothese op maat. De gewenste borstvorm was daarbij het uitgangspunt.
Deze prothese verving haar geplande reconstructie niet. Zij bood haar tijdelijk de mogelijkheid om in haar kleding al het silhouet te dragen waar zij naartoe wilde werken.
Voor deze draagster maakte dat de wachttijd beter hanteerbaar.
Start: een volledige prothese vóór het traject
De eerste zwart-witfoto toont de volledige prothese die zij vóór de start van haar AFT-traject droeg.
De binnenzijde was afgestemd op haar lichaam en haar bestaande contour. Aan de buitenzijde werd het ontbrekende borstvolume opgebouwd.
Daarmee ontstond geen standaard borstvorm waaraan zij zich moest aanpassen. De prothese werd ontworpen vanuit haar lichaam, haar voorkeur en het beoogde silhouet.
Deze eerste prothese vormde het beginpunt van de visuele tijdlijn.
Fase 1: opnieuw kijken na de eerste vettransplantatie
Na de eerste behandelstap was een deel van het borstvolume door de plastisch chirurg opgebouwd.
Daardoor was niet alleen minder uitwendige aanvulling nodig. Ook de contour waarop de prothese moest aansluiten, was veranderd.
Op basis van nieuwe digitale beelden werd daarom geen kleinere uitvoering van dezelfde prothese gemaakt. Er ontstond een nieuw ontwerp dat aansluit op de borstvorm van dat moment.
De binnenzijde volgde de actuele contour. Aan de buitenzijde werd alleen het volume toegevoegd dat nog ontbrak voor het gewenste silhouet.
Fase 2 en fase 3: de vorm verandert mee
Na iedere volgende vettransplantatie werd de borst opnieuw opgebouwd.
De prothese werd daardoor steeds holler, maar dat was niet de enige verandering. Ook de vorm, verdeling en plaats van de noodzakelijke aanvulling veranderden.
Dat is een belangrijk inzicht uit deze praktijkcase.
Een borst die tijdens een AFT-traject wordt opgebouwd, verandert niet uitsluitend in volume. De projectie, ronding en lokale contour kunnen na iedere behandelstap anders zijn.
Daarom is een tussenoplossing niet eenvoudigweg steeds dezelfde borstprothese in een kleinere maat.
Iedere fase vraagt opnieuw om te kijken:
- welke borstvorm is inmiddels ontstaan;
- waar ontbreekt nog volume;
- welke delen hoeven niet langer te worden aangevuld;
- en hoe kan de buitenzijde aansluiten op het gewenste silhouet zonder de actuele lichaamsvorm terug te brengen naar een standaardvorm?
De zwart-witbeelden maken die ontwikkeling zichtbaar. De prothese wordt stap voor stap holler en verandert tegelijkertijd van vorm.
Afronding: van een volle prothese naar een dunne schaal
In de laatste fase bleef van de oorspronkelijke volle borstprothese nog slechts een dunne, holle schaal over.
Die schaal vulde alleen lokaal aan waar op dat moment nog een verschil zichtbaar was.
Nadat de reconstructie was afgerond, was ook deze aanvulling niet meer nodig.
De uitwendige prothese had daarmee precies de tijdelijke rol vervuld waarvoor zij in deze situatie was gemaakt.
Zij was geen alternatief voor de gekozen reconstructie en ook geen eindoplossing. Naarmate de plastisch chirurg de borst verder opbouwde, werd de bijdrage van de prothese steeds kleiner.
Totdat zij overbodig werd.
Wat deze praktijkcase zichtbaar maakt
1. De periode vóór de eerste behandelstap telt ook mee
Een vrouw kan haar keuze voor een reconstructie al hebben gemaakt, terwijl de daadwerkelijke behandeling nog niet is begonnen.
Een volledige uitwendige prothese op maat kan in die tussenliggende periode tijdelijk aansluiten bij de borstvorm die zij uiteindelijk voor ogen heeft.
Wat dit voor iemand betekent, is persoonlijk. In deze praktijkcase hielp het de draagster om de wachttijd beter te overbruggen.
2. Niet alleen het volume verandert
Na iedere vettransplantatie verandert de uitgangssituatie.
Er hoeft niet alleen minder volume te worden toegevoegd; de prothese moet ook opnieuw aansluiten op de vorm die inmiddels is ontstaan.
Digitaal maatwerk maakt het mogelijk om per fase een nieuw ontwerp te maken rond de actuele contour, in plaats van te werken vanuit een vaste standaardvorm.
3. De ondersteuning neemt bewust af
Het verloop van deze case is zichtbaar in één reeks:
een volledige borstprothese → een gedeeltelijke aanvulling → een steeds hollere schaal → geen prothese meer nodig.
Juist dat aflopende karakter is belangrijk.
Binnen een AFT-traject is de uitwendige prothese niet het eindpunt. Zij kan tijdelijk een praktische rol vervullen gedurende de periode waarin de chirurgische reconstructie nog in ontwikkeling is.
4. Maatwerk kan ook een keuze blijven wanneer verdere chirurgie niet passend is
Niet ieder reconstructietraject eindigt precies zoals vooraf werd verwacht of gewenst.
Soms blijft na afronding een lokaal verschil bestaan. Soms wil een vrouw geen nieuwe operatie meer ondergaan. In andere situaties kunnen verdere chirurgische mogelijkheden beperkt of niet passend zijn.
Ook dan kan worden onderzocht of een plaatselijke, uitwendige aanvulling aansluit bij haar wensen.
Niet om alsnog een medisch eindresultaat te beloven, maar om naast de chirurgische mogelijkheden ook een niet-invasieve keuze beschikbaar te houden.
Licht en open ontworpen, maar altijd in afstemming met het behandelteam
De protheses van Hashtagtwo zijn licht van gewicht en hebben een open structuur. Ze worden individueel ontworpen op basis van actuele digitale beelden.
Die eigenschappen maken het mogelijk om alleen aan te vullen waar dat nodig is.
Ze betekenen echter niet automatisch dat een prothese op ieder moment tijdens een AFT-traject gedragen kan worden.
Direct na lipofilling gelden specifieke medische leefregels. Druk op het behandelde gebied moet dan worden vermeden en binnen sommige AFT-trajecten wordt in de nazorg opnieuw met een EVE-apparaat gewerkt.
Het moment waarop een uitwendige prothese gedragen mag worden, wordt daarom altijd bepaald in overleg met de behandelend plastisch chirurg of verpleegkundig specialist.
Hashtagtwo neemt die beslissing niet over.
Onze rol begint pas wanneer een uitwendige aanvulling binnen de behandelafspraken passend is.
Geen medische behandeling, wel aandacht voor de tijd ertussen
Plastisch chirurgen en verpleegkundig specialisten begeleiden vrouwen bij een medisch intensief traject. De voorbereiding, de vettransplantaties, het herstel en het beoordelen van het resultaat vragen specialistische kennis en zorgvuldige opvolging.
Daar voegen wij geen medische behandeling aan toe.
Wat wij wel kunnen doen, is kijken naar de praktische periode tussen de behandelstappen.
Hoe sluit een uitwendige prothese aan op een borst die nog verandert? Hoe voorkom je dat een vrouw telkens moet kiezen uit standaardvormen die niet meer bij haar actuele contour passen? En hoe kan digitaal maatwerk steeds minder aanvullen naarmate de reconstructie verder vordert?
Deze praktijkcase geeft daarop geen algemeen medisch antwoord.
Zij laat wel een mogelijkheid zien.
Wat kunnen we nog meer betekenen?
Deze case maakt ons vooral nieuwsgierig naar de ervaringen binnen de behandelteams.
Herkennen plastisch chirurgen en verpleegkundig specialisten de behoefte aan een tijdelijke uitwendige aanvulling:
- tijdens het wachten op de start van een reconstructietraject;
- in de herstelde perioden tussen verschillende behandelstappen;
- wanneer vorm en volume gedurende het traject veranderen;
- wanneer na afronding nog een lokaal verschil aanwezig blijft;
- of wanneer een volgende invasieve behandeling niet gewenst of niet passend is?
We denken graag mee vanuit onze kennis van digitale scans, uitwendig maatwerk en de dagelijkse ervaringen van draagsters.
Niet op de stoel van de behandelaar.
Wel als mogelijke praktijkpartner rondom het traject.
Want een reconstructie wordt in de operatiekamer stap voor stap opgebouwd. Maar een vrouw leeft ook in de tijd daartussen.